Durf jij je over te geven?

Ik besefte dat ik wegrende voor mijn gevoelens. Bang om mijn angsten toe te laten en de pijn te voelen. Dus duwde ik het weg en bleef rennen, dieper het bos in. Ik stond niet stil om naar de vogels te kijken of te luisteren naar de wind tussen de bomen. Ik bleef rennen en duwde de pijn weg en daarmee ook alle andere gevoelens.

Maar toen bereikte ik de rand van het bos, en plotseling werd ik banger dan ooit. Al mijn angsten leken me nu veel makkelijker te bereiken nu ik op een open veld stond. De vogels klonken luider dan ooit en ik voelde de warmte van de zon versmelten met de liefde die ik vanbinnen voelde. Ik ging zitten in een weide vol witte bloemen. Ze leken me te vertellen dat ik me mocht overgeven aan dit moment, dat ik mijn gevoelens met respect mocht toelaten.

Ik was bang om ze toe te laten, maar ik wist dat ik niet veel langer kon blijven vluchten. Mijn hart wist wat het moest doen en ik liet al mijn gevoelens opkomen. In het begin dacht ik dat ik zou verdrinken, maar toen ik mijn ogen opendeed, besefte ik dat ik dreef… in kalm water.

Langzaam losten mijn angsten op in het heldere blauw van de rivier. Ik zag de vogels naar hun nest vliegen en hoorde de bladeren van de bomen me feliciteren. Daar was ik dan, eindelijk écht in het moment.